Sunday, January 31, 2010

Does it make sense?

0 Comments

Sometime things look funny, wired and shocking when you look it from another side of a prism. Our parents, our parent’s parents and theirs taught us how to behave, act, love; The truth is still we are fighting the same thing and I am sure our children will do the same. This 14 year old kid, just held undivided attention of not only mine but the delegates from all around the globe. Some time we have to take a deep breath and stop and ask our kids, “Does it make sense?”

Monday, January 25, 2010

This Emotional Life

0 Comments

One of my favorite metaphor about human beings is “They are like dynamites, you never know when its going to explode”

I have been reading about Emotional Intelligence over a month. Want to watch This Emotional Life from PBS.

Saturday, January 23, 2010

Monticello

0 Comments

அமெரிக்காவின் மூன்றாவது குடியரசு தலைவரும் அமெரிக்காவின் விடுதலையில் முக்கிய பங்காற்றியவருமான தாமஸ் ஜெஃபெர்சன் அவர்களால் வடிவமைத்து கட்டப் பட்ட 18ம் நூற்றாண்டு கட்டிடம் Monticello

சில நேரங்களில் கட்டிடங்கள் வெறும் கற்குவியல்களே அவற்றின் வரலாறு தெரியாதவரை. எனக்கென்று சில மெக்காகள் உள்ளன. அவற்றில் ஒன்று Monticello

 

One never knows how much one has been touched by a place until one has left it. ~Thomas Jefferson

Monday, January 11, 2010

The Blind Side

0 Comments
File:Blind side poster.jpg

தன்னைப் போல் பிறரையும் நேசி என்பதை பலவிதங்களில் பொருள் கொள்ளலாம். உன் சாதியில் இருப்பவர்களை உன்னைப் போல் நேசி; உன் மதத்தில் இருப்பவர்களை உன்னைப் போல் நேசி; உன் இனத்தவர்களை உன்னைப் போல் நேசி; உன் நாட்டவர்களை உன்னைப் போல் நேசி; என பல விதங்களில் பலர் தங்களின் தேவைகளுக்கு ஏற்ப பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால், த்ன்னைப் போல் அல்லாதவர்களையும் தன்னைப் போல் நேசிப்பதில்தான் அன்பின் உண்மையான பொருள் அடங்கியிருக்கிறது. அதற்கு மிகப்பெரிய மனமும், கருணயுள்ளமும் வேண்டும்.

ஒரு வெள்ளையின குடும்பத்தில், அநாதையான கருப்பின இளைஞன் இனைகிறான். இந்த இரண்டு எதிரெதிர் துருவங்களும், எப்படி இணைகின்றன, எப்படி ஒன்றை ஒன்று ஏற்றுக்கொண்டு மாற்றத்திற்குள்ளாகின்றன என்பத்துதான் The Blind Side திரைப்படம். ஒரு உண்மைச் சம்பவத்தின் அடிப்படையில் எடுக்கப் பட்ட அமெரிக்கத் திரைப்படம்.

நான் சிறுவனாக இருக்கும் போது, வளர்க்க நாயோ, பூனையோ கேட்பேன். அப்போதெல்லாம் ஏற்கனவே வீட்டில் நாலு [நாங்கள் நாலு பிள்ளைகள்] இருக்கிறது, இதில் இன்னொன்றிற்கு வேறு தண்டச்சோறு போடமுடியாது என்று சொல்லி விடுவார்கள்.

நாம் எல்லோரும், ஏதோ ஒரு சமயத்தில், சாய்ந்து அழ ஒரு தோள் இல்லாமல் அநாதை போல் உணர்ந்திருக்கிறோம். நாம நிலையானவை என்று நம்பியிருக்கிற நிறைய விடையங்கள், கணப் பொழுதில் காணாமல் போகும்போது, அணைத்து ஆறுதல் சொல்ல நல்ல உறவுகளும், நண்பர்களும் இருப்பது மிக முக்கியம். அப்படிப் பட்ட நல்லவர்களைப் பற்றிய படம்தான் இது.

அமெரிக்காவின் பெரும் கட்டிடங்களையும், நீச்சல் குளத்துடன் கூடிய அழகான வீடுகளையும் மட்டுமே நம்முன் கொண்டு வந்து நிறுத்துகிற ஊடகங்கள், அமெரிக்கவின் Foster Care போன்ற மற்ற விடயங்களையும் நம் மக்களிடையே கொண்டு சேர்த்தால் நன்றாய் இருக்கும்.

என்னுடன் வேலைபார்க்கிற ஒரு நண்பருக்கு 42 வயதிருக்கும், தனக்கு 29 வயதில் ஒரு மகன் இருப்பதாக சொன்னார். ஒருவேளை, ”பத்து வயதில் மஜா, பதினோரு வயதில் குவா குவா” என்று தினமலர் தலைப்பு செய்தி வெளியிட்டது இவரைப் பர்றிதானோ என்று வியப்பும் குழப்பமும் கலந்த நிலையில் என்ன நடந்தது என்று கேட்ட போது, அவர் தன் Foster Son என்று சொன்னார்.

மீண்டுமொரு முறை சொல்கிறேன், வல்லரசு கனவு காணும் பல இந்தியர்களுக்கு, இந்தியாவிற்கு படை பலமோ ஆய்த பலமோ இல்லை. சக மனிதரின் துயரத்தை தன் துயரமாக பார்க்கும் மனித நேயம்தான்.