Saturday, November 21, 2009

Few words of wisdom from George Carlin


Most of the time forward mails carry lot of demands and speculation and senseless Indian patriotism[Support Shilpa Shtty, otherwise you are not Indian. Support Indian Army otherwise you are not Indian, though they rape in Assam, helping Sri Lankan army to burn people in Northern Sri Lanka.

Besides that, the credibility of these mails. I think we Indian have this inferior or saffer(!?) attitude, If they want to say some thing, they would write a superb mail or story then at the end they would say this is from Abdul Kalam, Gandhi, Nehru blah blah...

But, I get few forward mails that carry wisdom, wit. This is one of them,

The paradox of our time in history is that we have taller buildings but shorter tempers, wider Freeways , but narrower viewpoints. We spend more, but have less, we buy more, but enjoy less.
We have bigger houses and smaller families, more conveniences, but less time.
We have more degrees but less sense, more knowledge, but less judgment, more experts, yet more problems, more medicine, but less wellness.
We drink too much, smoke too much, spend too recklessly, laugh too little, drive too fast, get too angry, stay up too late, get up too tired, read too little, watch TV too much, and pray too seldom.
We have multiplied our possessions, but reduced our values. We talk too much, love too seldom, and hate too often.
We've learned how to make a living, but not a life. We've added years to life not life to years. We've been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet a new neighbor. We conquered outer space but not inner space. We've done larger things, but not better things.
We've cleaned up the air, but polluted the soul. We've conquered the atom, but not our prejudice. We write more, but learn less. We plan more, but accomplish less.
We've learned to rush, but not to wait. We build more computers to hold more information, to produce more copies than ever, but we communicate less and less.
These are the times of fast foods and slow digestion, big men and small character, steep profits and shallow relationships.
These are the days of two incomes but more divorce, fancier houses, but broken homes.
These are days of quick trips, disposable diapers, throwaway morality, one night stands, overweight bodies, and pills that do everything from cheer,
to quiet, to kill.
It is a time when there is much in the showroom window and nothing in the stockroom. A time when technology can bring this letter to you, and a time when you can choose either to share this insight, or to just hit delete...
Remember; spend some time with your loved ones, because they are not going to be around forever.
Remember, say a kind word to someone who looks up to you in awe, because that little person soon will grow up and leave your side.
Remember, to give a warm hug to the one next to you, because that is the only treasure you can give with your heart and it doesn't cost a cent.
Remember, to say, "I love you" to your partner and your loved ones, but most of all mean it. A kiss and an embrace will mend hurt when it comes from deep inside of you.
Remember to hold hands and cherish the moment for someday that person will not be there again.
Give time to love, give time to speak! And give time to share the precious thoughts in your mind.
Life is not measured by the number of breaths we take, but by the moments that take our breath away.

Sunday, November 15, 2009

Swing Vote


தனி மனித மாற்றம், சமூக மாற்றமாகுமோ? அதிலும் குறிப்பாக எளிய மனிதர்களால் தங்களிடமும், தன்னை சுற்றியுள்ளவர்களிடமும் உண்டாக்கும் மாற்றம் சமூக மாற்றமாகுமா? அல்லது இந்த மாற்றங்கள் சமூக மாற்றத்திற்கு வழி வகுக்குமா? எளிய மனிதர்களால் சமூக மாற்றத்தை கொணர முடியுமா?


இங்கே சமூகம் என்று குறிப்பது, உருவமோ, உயிரோ இல்லாத ஒர் குழுப் பெயர்ச் சொல். தனி மரங்கள் சேர்ந்து ஒரு தோப்பாகுவது போல், சமூகம் என்பது, தனி மனிதர்களால் ஆன ஒரு தோப்பு. எல்லா மனிதர்களும் அழியும் போது, அல்லது மாறும் போது, சமூகமும் அழிகிறது, மாற்றம் பெறுகிறது. சமூக மாற்றம் என்பது, ஒரு மாற்றம் அந்த சமூகத்தில் உள்ள பெரும் பாலான, மக்களிடையே ஏற்படுவது.


தனி மனித மாற்றம், சமூக மாற்றத்தை கொண்டு வந்து விடாது என்ற எதிமறைக் கருத்து, சமூக மாற்றத்தின் அடி மடியில் விழும் அடி. இந்த எண்ணமே, மனிதர்களை, இயலாமைக்கு கொண்டு செல்கிறது. இயலாமை தரும் வலியும் வேதனையுமே, தீவிரவாதத்திற்கு அடிகோலுகிறது.

Both optimists and pessimists contribute to our society. The optimist invents the airplane and the pessimist the parachute.

இந்திய விடுதலைப் போராட்டக் காலத்தில் நிகழ்ந்த, உப்பு சத்தியா கிரகம், கதராடை முதலான போராட்டங்கள், தனி மனிதர்களால், நாடு முழுவதும் நிகழ்த்தப் பட்ட தனிமனித போராட்டங்களே. இப்படி சமூகத்தில் உள்ள, பெரும் பான்மையான மக்கள், சமூக மாற்றத்திற்காக தங்களது கடைமைகளை தவறாமல் செய்யும் போது, சமூக மாற்றம் தானாகவே நிகழ்கிறது.


இப்படியான நமது சமூக கடைமைகளில், ஒன்றுதான் வாக்களிப்பது. அப்படியானால் நூறு சதவிகித வாக்கு விகிதம், நமது சமூகத்தில் நிகழும் பிரச்சினைகள் தீர்த்து விடுமா? கண்டிப்பாக இருக்காது என்பதுதான் உண்மை. அது உண்மையெனில், கடந்த்த சில தேர்தல்களில், தமிழகத்தில், குறிப்பிடும்படியான அளவில் வாக்குப்பதிவு அதிகரித்தது. என்ன மாற்றம் நிகழ்ந்தது. கூப்பிடும் தூரத்தில் பாஸ்பரஸ் குண்டுகளில் சொந்த இரத்தங்கள், அதையும் தாண்டி, நம்மைப் போலவே, இரத்தமும் சதையும் உணர்வும் கொண்ட மனிதர்கள் எரிந்த போது, சில துளி கண்ணீர் விட்டோம், கவிதை படித்தோம் பின்பு, மானாட மயிலாடவில் நம்மை மறந்து போனோம். அனைவரும் வாக்களிக்க வேண்டும் என்பது ஒர் படிமம்[metaphor] மட்டுமே. வாக்கு எனபது நமது பல்வேறு சமூக கடமைகளில் ஒன்று மட்டுமே. ஆனால் மிக முக்கியமான ஒன்று.


அமெரிக்காவின் உண்மையான பலம், அவளுடைய செல்வ வளத்திலோ, ஆயுத பலத்திலோ இல்லை. மக்கள். சமூக கடமைகளின் முக்கியத் துவத்தை உணர்ந்த மக்கள். நான் என்ணுடைய சமூக கடமையை செய்யாவிட்டால், இந்த சமூக இயந்திரத்தை ஒரு வித்ததில் பாதிக்கிறோம், சமூக கடமையை தவற விடுவதன் மூலம், வரும் கால சந்ததிக்கு நமது கடமையை செய்ய மறுக்கிறோம் என்பதை உணர்ந்த மக்கள்தான் அமெரிக்காவின் உண்மையான பலம்.

All the world's great civilizations have followed the same path. From bondage to liberty, from liberty to abundance, from abundance to complacency, from complacency to apathy, from apathy back to bondage. If we are to be the exception to history, then we must break the cycle, for those who do not remember the past are condemned to repeat it.

ஒரு சிறுமி தனது சக மாணவர்களுக்கு படித்துக் காட்டும் இந்த வரிகளுடன், தொடங்கும் படம், அமெரிக்க அரசியல் களத்தையும், அங்கே நிகழும் கோமாளித் தனங்களும், அதனால் விளையும் மனப் போராட்டங்களையும் இழையோடும் நகைசுவையுடன் ஒரு பொறுப்பற்ற எளிய மனிதன் எவ்வாறு தன் கடமையை உணர்கிறான் என்பதோடு முடிகிறது. கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய மன எழுச்சி தரும் படம்.

Thursday, November 12, 2009

வளையமாதேவியில் இருந்து மில்வாக்கி வரை...

நான் அமெரிக்கவில் இருந்து வந்திருக்கிறேன் என்று தெரிந்தால, பெரும்பாலான நேரங்களில் இந்த கேள்வி என்னிடம் கேட்கப்படும். அமெரிக்காவின் சிறப்பு எது?. மின்னணு சாதனங்கள்? சுத்தமான சாலை? பெரிய கட்டிடங்கள்? வளமான வாய்ப்புகள்? என்று வரிசை நீளமாக இருக்கும்.

என்னைப் பொருத்தவரை, அமெரிக்கவின் சிறப்பு அதன் மக்கள் மற்றும் Life, liberty and the pursuit of happiness என்ற கருத்தாக்கத்தில் அவர்களின் விடாப்பிடியான பற்றுதல்.

கடந்த பத்து வருடங்களில் என்னுடைய வழ்கையில் சில் முக்கியமான மாற்றங்களை எதிர் கொண்டிருக்கிறேன். முதல் முறையாக என்னுடைய ஊரில் நானூற்றி சொச்சம் பேர் படித்த அரசு உயர்நிலைப் பள்ளியில் இருந்து, சில ஆயிரம் பேர் படிக்கும் பள்ளிக்குப் போனேன். கணிதத்தில் தொன்னூற்றி சொச்ச விழுக்காடு குறையாமல் வாங்கிக் கொண்டிருந்த நான், என் பதினொன்றாம் வகுப்பில், தேர்ச்சி பெறுவதற்கே கடுமையாக போராட வேண்டியிருந்தது. என் பதினொன்றாம் கல்வி ஆண்டு முழுக்க நான், இந்த மாற்றத்திற்க்கு தகவமைத்துகொள்ளவே போரட வேண்டியிருந்தது.

பன்னிரண்டாம் வகுப்பு முடித்து விட்டு மதுரைக்கு கல்லுரிக்கு சென்ற போதும், மதுரையில் இருந்து கோவைக்கும், பெங்களூர்க்கும் வேலைக்கு சென்றபோதும் மாற்றம் அதற்கே உண்டான புதுமைகளுடனும் கடினங்களுடனும் வந்தது. முந்தைய மாற்றத்தில் கற்றுகொண்ட பாடம், அனுபவமும், முதிர்ச்சியும் போன்றவை உதவியாக இருந்த பொழுதும், பெங்களூரிலிருந்து மில்வாக்கி வந்த இந்த மாற்றம், மிகவும் சுமூகமாக அமைந்தது. ஏற்கனவே இரண்டு முறை வந்திருந்தாலும், மந்தமான அமெரிக்க பொருளாதாரம், குழுவை வழி நடத்தி கொண்டிருக்கும் வாய்பையும், வளமையான Honewell வாய்ப்புகளைவிட்டு போவதாக நண்பர்கள் ஊட்டிய பயம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், தைரியமாக மில்வாக்கியில் குடிபுகுந்தேன்.

அலுவலகத்தில் நுழையும் வரை, இருந்த பதட்டம், உள்ளே நுழைந்து மக்களை சந்தித்தவுடன், நொடிப் பொழுதில் மறைந்து போனது. ஒரு வருடத்திற்கு மேலாக ஆன பொழுதும், அலுவலகத்திலே இளையவனாக இருக்கும் பொழுதும், கண்ணியமாக நடத்துகிறார்கள். குறிப்பாக வேறுபாடுகளை மதிக்கிறார்கள். என்னை மிகவும் கவர்ந்தது, மற்றவர்கள் மேல் இவர்கள் காட்டும் அக்கறைதான். மற்றவர் மனம் புண்படுகிற மாதிரி நடக்க கூடாது என்பதில் மிகவும் கவனமாக இருக்கிறார்கள். எல்லாவற்றையும் நல்ல நகைசுவை உணர்வோடு எடுத்து கொள்கிறார்கள். இந்த நகைச்சுவை உணர்வுதான, விமர்சனத்தைக் கூட மென்மையாக சொல்ல வைக்கிறது.

இந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் கற்று கொண்டதில் குறிப்பாக சொல்லக் கூடியவை, தெரிந்தவரோ தெரியாதவரோ, நட்பான புன்னகை. இது மிகப் பெரிய மாற்றம். இந்த புன்னகை, வேலைப் பளுவையும், அது தரும் மன அளுத்தத்தையும் வெகுவாக குறைக்கிறது. புத்தகம், கணிப்பொறி, வேலை இந்த இரண்டைத் தவிர பெரிதாக எதிலும் ஆர்வம் இல்லாமல்  இருந்த என்க்கு, அமெரிக்க வாழ்க்கை, இதையும் தாண்டி கலை,இசை போன்ற வேறு உலகங்கள் இருக்கிறது என்று காட்டியது.

Great nations write their autobiographies in three manuscripts, the book of their deeds, the book of their words and the book of their art. Not one of these books can be understood unless we read the two others, but of the three the only trustworthy one is the last -John Ruskin

இது சமூகங்களுக்கும் நாடுகளுக்கும் மட்டுமல்லாமல், தனி மனிதர்களுக்கும் பொருந்தும் என்று கருதுகிறேன்.
இதையெல்லாம் தாண்டி என்னை மிகவும் கவர்ந்த சில் விடயங்கள், அவற்றை தனிப் பதிவாக
  • ஒவ்வொரு ஊரிலும் பரவி இருக்கும் பொது நூலகம். நான் எங்களூரில் ஒரு நூலகம் வைத்து நடத்துவதே பெரும் பாடாக இருக்கையில் அமெரிக்காவில் உள்ள மொத்த நூலகங்களின் எண்ணிக்கை 122,356  வியப்பான விடயம்.
  • தன்னார்வ தொண்டு அமைப்புகள்.
  • பறவைகள்.
  • எழில் கொஞ்சும் இயற்க்கை.
  • Camping and Trekking