Saturday, January 24, 2009

Slumdog Millionaire


ஆகா ஓகோ என்றார்களே என்று பார்க்கப் போனேன், பெங்களூர் PVRல் கூட, முதல் வரிசையில் உட்கார்ந்து பார்த்தது கிடையாது, வெளியிலேயே இருக்கைகள் பற்றிய தகவல் இருக்கும், ஆனால் இங்கே, நோகாமல் $8 வாங்கிக்கொண்டு உள்ளே அனுப்பி, முதல் வரிசையில் உட்கார வைத்து விட்டார்கள்.

வழக்கம் போல் அமெரிக்கர்கள் நொறுக்குத் தீனியை நொறுக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்,  சிலர் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தால், எனக்கு பசி அடங்கிவிடுகிறது.

முதல் பாராட்டு, இசைப் புயல் ரகுமான், உறுத்தாத இசை, இந்திய வல்லரசில்(?) சிறுவர்கள் குறிப்பாக, குப்பத்து ஏழை சிறுவர்கள் படும் பாட்டை, இயக்குனர் மசாலா கலப்பிலாமல் எடுத்திருந்தார். இந்திய வல்லரசு என்ற மாய பிம்பத்தைத் தூக்கிப் பிடிக்கும் இந்திய ஊடகங்கள், மேல் சாதி/வர்க இந்தியர்கள், இவர்களை அப்படியே பின்பற்றும் நடுத்தட்டு வர்கங்கள் எப்படி இந்தப் படத்தை தூக்கிப் பிடிகிறார்களே என்று புரியவில்லை. இவர்கள் பெருமைப் படக்கூடிய விதத்தில் இந்தியாவைப் பற்றி பெருமையாக எதுவுமே காட்டப்படவில்லை

குப்பத்தை, ஏழை இந்தியாவை இதுவரை திரையில் பார்த்திராத, வளர்ந்து வரும் ஒர் வல்லரசாக மட்டுமே கேள்விப் பட்ட மேலை நாட்டவர்களுக்கு இந்தப் படம் வித்தியாசமாகப் படலாம், எனக்கு மற்றோரு இந்தி திரைப் படத்தை ஆங்கிலத்தில் பார்த்த மாதிரி இருந்தது. The Curious Case of Benjamin Button
பார்த்த பிறகு மனதில் நின்ற அளவு இந்தப் படம் நிற்கவில்லை எழுத்தும் வரவில்லை.

3 Comments :

Nilofer Anbarasu said...

//இவர்கள் பெருமைப் படக்கூடிய விதத்தில் இந்தியாவைப் பற்றி பெருமையாக எதுவுமே காட்டப்படவில்லை//
முதலில் படத்தை படமாக பார்க்க கத்துக்கொளுங்கள். திரையில் முதல்வர்களை தேடும் நமக்கு எப்போதுதான் படத்தை படமாக பார்க்க கற்றுக்கொள்ளப் போகிறோமோ. முதன் முதலாக நம்மவர்கள் பணியாற்றிய ஒரு திரைப்படம் மிகப் பெரிய விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது, அதை கொண்டாடுவதை விட்டு விட்டு ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருக்கீறீர்கள் .

இரா.செந்தில் said...

அன்பரசு வருகைக்கு நன்றி,
//. முதன் முதலாக நம்மவர்கள் பணியாற்றிய ஒரு திரைப்படம் மிகப் பெரிய விருதுக்கு பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது, அதை கொண்டாடுவதை விட்டு விட்டு ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருக்கீறீர்கள் .
//
முதலில் படத்தை படமாக பார்க்க கத்துக்கொளுங்கள். :)

எனக்கு படக்குழுவின் மேல் எந்தப் பகையும் கிடையாது. படம் என் மனதில் நிற்கவில்லை அவ்வளவுதன். என்னிடம் படம் ஆகா ஓகோ என்றார்கள் மற்றும் இந்தியாவின் புகழ் அமெரிக்காவில் சொலிக்கிறது என்றார்கள். வழக்கம் போல் ஏமாந்து போனேன். அவ்வளவுதான். நான் உங்கள் உணர்வுகளை ப்ண்படுத்தியிருந்தால் மண்ணிக்கவும். நன்ற்.

இரா.செந்தில் said...

//திரையில் முதல்வர்களை தேடும் நமக்கு எப்போதுதான் படத்தை படமாக பார்க்க கற்றுக்கொள்ளப் போகிறோமோ//
ஐய்யோ நமக்கு ஒர் எம்ஜிர், ஜெயலலிதா, விஜயகாந்த் போதும்க, இதுக்கு மேல தமிழகம் தாங்காது. கோமாளிகள் அரசியலுக்கு போதும், அரசியல் மக்களின் வாழ்வாதர போராட்டத்துக்கான களம், களிப்புக் களம் இல்லை. நான் அதை வரவேற்கவும் இல்லை