Monday, June 25, 2007

Friday, June 22, 2007

எம்.ஆர்.ராதா - அடித்தொண்டையிலிருந்து ஒலித்த கலகக்குரல்

0 Comments
மூடநம்பிக்கைகளும் வழிபாட்டுணர்வை எதிர்பார்க்கும் பிம்பங்களும் போலிப்பெருமிதங்களும் நிறைந்த தமிழ்த்திரைப்பரப்பில் தனித்ததொரு தீவாய் மிதந்தவர் நடிகவேள் எம்.ஆர்.ராதா. ஒளிவட்டங்களின் சூட்டில் பொசுங்கிய பெருவெளியில் கோபம் கொண்ட ஒரு காட்டுவிலங்கைப்போல ராதா என்னும் கலைஞன் அலைபாய்ந்ததைப் புரிந்துகொள்வது அவ்வளவு ஒன்றும் கடினமானதல்ல. அதற்குமுன் பீடத்தில் ஏற்றப்பட்ட விக்கிரகங்கள் அனைத்தையும் இடதுகாலால் உதைத்தெறிந்த ராதா, மதிப்பீடுகளைத் தலைகீழாகக் கவிழ்த்துப்பார்த்துப் பகடிசெய்தார். போர்க்குணங்களும் அரசியலுணர்வும் மரத்துப்போன காலகட்டத்தில் வாழும் நாம் அந்த கலகக்கலைஞனின் நூற்றாண்டில் அவரை நினைவுகொள்வது நமது வரலாற்றுப் பிரக்ஞையை மீட்டெடுக்கவோ அல்லது குறைந்தபட்சம் ஞாபகப்படுத்திக்கொள்ளவோ உதவும்.



நன்றி  மிதக்கும்வெளி





Powered by ScribeFire.

படிக்க நினைத்து இருப்பவை

0 Comments
வண்ண நிலவன் கதைகள்





Powered by ScribeFire.

Thursday, June 14, 2007

Serializing DataSet with DateTime column in .NET

0 Comments
When you try to serialize a dataset with a DateTime column, it will be serialized with TimeZone information, In .NET v1.0, v1.1 there is no easy work around other than controlling serialization process. Check here



But in .NET v2.0, Microsoft has added a property called DateTimeMode, here you can control the timezone off set value during the serialization. Check here



So, I tried with a typed dataset with DateTimeMode as Unspecified, unfortunately it was setting the timezone value. After couple of hours of invetigation, I found there is a bug in XSD.EXE tool.



To solve this issue, dynamically set the DateTimeMode property or modify XSD.ext generated typed dataset code.



Links I found useful



http://www.codeproject.com/csharp/datetimeissuexmlser.asp

http://blogs.msdn.com/brada/archive/2004/04/13/112784.aspx

http://dotnetjunkies.com/WebLog/saarc/archive/2004/09/20/26119.aspx

http://connect.microsoft.com/VisualStudio/feedback/ViewFeedback.aspx?FeedbackID=96118





Powered by ScribeFire.

Sunday, June 3, 2007

பாமரன் என்று பெயர் வைக்க என்ன காரணம்?

0 Comments

தீவிரவாதிகள் - அகிம்சாவாதிகள் - தியாகிகள் - துரோகிகள்

0 Comments
தீவிரவாதிகள் - அகிம்சாவாதிகள் - தியாகிகள் - துரோகிகள்

தீவிரவாதிகள் - அகிம்சாவாதிகள் - தியாகிகள் - துரோகிகள் -

என்கிறார்களே அது யார் யார்? என்றான் அப்பாவியாக.

கொஞ்சம் யோசித்தால் தலை சுற்றுகிறது நமக்கு.

இந்தக் குழப்பம் குருதிப்புனல் எடுத்த கமலகாசனுக்கே..

மன்னிக்க…கமல் ஹாஸனுக்கே இருந்தால்

இந்தச் சிறுவனுக்கு எப்படி இல்லாது போகும்?

- பாமரன்







Powered by ScribeFire.

Saturday, June 2, 2007

கவிஞர் நகுலனின் நினைவாக

0 Comments
17-மே-2007 அன்று மறைந்த கவிஞர் நகுலனின் நினைவாக





நந்தனைப் போல்

நான் வெளியில் நிற்கிறேன்

நானும் ஒரு பறையன்தான்

அதில்தான் எவ்வளவு செளகரியங்கள்

எல்லாக் குழுவிற்கும்

வெளியில்

இருப்பதால் ஒரு தனி செளகரியம்



Powered by ScribeFire.

காணவில்லை

0 Comments
குழந்தைத் தொழிலார்களைப் பற்றிய மற்றொரு சிறுகதை



‘இங்கே தானே வெச்சிருந்தேன். எங்கே போச்சு ? காலைல கூட இருந்துதே’ கண்ணன் கத்திய கத்தலில் பயந்து போய் ஓடி வந்தாள் வளர்மதி.



‘என்னங்க ? என்ன வெச்சிருந்தீங்க ? கொஞ்சம் சத்தம் போடாம சொல்றீங்களா ? ‘



‘ஐநூறு ரூபாய் நோட்டு ஒண்ணு. இங்கே டி.வி பக்கத்துல தான் வெச்சிருந்தேன். காலைல ஆபீஸ் போற அவசரத்துல எடுக்க மறந்துட்டேன். இப்போ பாத்தா காணோம்.’ கண்ணன் எரிச்சல் பட்டான்.



‘நானும் ஆபீஸ் போயிட்டு இப்போதான் வந்தேன். எனக்கென்ன தெரியும் நீங்க காசு எங்கே வெக்கிறீங்கன்னு. உங்களோட ஞாபக சக்தி தான் எனக்குத் தெரியுமே. வேற எங்கயாவது வெச்சிருப்பீங்க. பதட்டப்படாம போய்த் தேடுங்க. வளர்மதி சொன்னாள்.



‘என்னோட ஞாபக சக்தி பத்தி நீ லெக்சர் குடுக்க வேண்டாம். காலைல வெச்ச காசைக் கூடவா நான் மறந்து போவேன் ? ஏன் மூணு வருஷத்துக்கு முன்னாடி கட்டிகிட்ட உன்னை இன்னும் மறக்கலை இல்லையா ?’ கண்ணன் பொரிந்தான்.



‘சரி. நீங்க போய் டீ சாப்பிடுங்க. நான் தேடிப்பாக்கிறேன். வேற எங்கயும் போகாது உங்க பணம். உங்க சட்டை பாக்கெட்டிலோ, பாண்ட் பாக்கட்டிலயோ தான் இருக்கும்.’ வளர்மதி கண்ணனை சமாதானப் படுத்தினாள்.



இல்ல மதி. எனக்கு நல்லா நினைவிருக்கு. காலைல சட்டை மாத்தும்போ பாக்கெட்ல இருந்த ஐநூறு ரூபாயை எடுத்து இங்கே வெச்சேன். எனக்கு அந்தப் பொண்ணு மேல தான் சந்தேகம்.



வேலைக்காரப் பொண்ணைச் சொல்றீங்களா ?



ஆமா.



பாவங்க அவ. காலைல இருந்து ராத்திரி வரைக்கும் வேலை பாக்கிறா. நம்ம வீட்டுக்கு வந்து மூணு மாசம் ஆச்சு. எத்தனையோ தடவை என்னோட வளையல்களையும், மோதிரங்களையும் எல்லாம் கழற்றி அங்கே இங்கேன்னு போட்டு வைப்பேன். ஆனா இதுவரைக்கும் ஒண்ணும் காணாம போனதில்லை. பால் பாக்கெட் வாங்கற மீதி இரண்டு ரூபாயைக் கூட அவ தொடறதில்லை. அவளுக்கு அந்த புத்தி எல்லாம் வரும்ன்னு தோணல.



‘ஆமா. நீ வேலைக்காரிக்கெல்லாம் சப்போர்ட் பண்ணுவே. புருஷனை மட்டும் கரிச்சி கொட்டுவே.’ கண்ணனுடைய எரிச்சல் மீண்டும் கிளர்ந்தெழுந்தது.



‘ஆமா. உடனே அப்படி சொல்லுங்க. நான் வேலைக்காரியைத் தானே கல்யாணம் பண்ணியிருக்கேன். அவளுக்கு சப்போர்ட் பண்ண ? ‘வளர்மதியும் லேசாக எரிச்சல் பட்டாள்.



‘சரி. நீயே சொல்லு. நாம மூணுபேரும் தான் வீட்ல இருக்கோம். நீயும் எடுக்கமாட்டே வேற யாரும் உள்ளே வரவும் முடியாது. காக்கா வந்து தூக்கிட்டு போச்சுங்கற கதையை எங்கிட்டே சொல்லப் போறியா ? வேலைக்காரியை வேலைக்காரியா வெச்சுக்கணும். அவளுக்கு நீ ரொம்ப இடம் குடுத்துட்டே.’ கண்ணன் கொஞ்சம் சுருதி குறைத்துச் சொன்னான்.



ஒன்பதாம் கிளாஸ் வரைக்கும் படிச்சிட்டு, படிக்க வசதியில்லாததனால வீட்டு வேலை செய்ய வந்த பொண்ணு அவ. திருட்டு புத்தியெல்லாம் அவளுக்கு வரும்ன்னு எனக்குத் தோணலை. அவ வீட்டில ஆறுபேரு, அதுல நாலுபேரு இவளை விட சின்னவங்க. அப்பா அம்மா கூலி வேலை செய்து வீட்டு வாடகையும் கட்டி, இத்தனை பிள்ளைங்களுக்கு சாப்பாடும் போட முடியாததனால அவ வேலை செய்றா. அவளை நாம காரணம் இல்லாம தப்பு சொல்லக் கூடாது. வளர்மதி சொன்னாள்.



நம்ம கூட சரிசமமா வீட்டு ஹால்ல வந்து உக்கார்றா, சும்மா சும்மா டி.வி பாக்கறா. எல்லா ரூம்லயும் ஏறி இறங்கறா, இப்படியெல்லாம் அவளுக்கு ரொம்ப உரிமை குடுக்கக் கூடாது. வேலைக்காரியை வேலைக்காரியோட இடத்துல வைக்கணும். எல்லா வீட்லயும் இப்படியா செய்றாங்க ? வேலைக்காரியை அடுக்களைல தானே தங்க வெக்கிறாங்க. அப்படித் தான் இருக்கணும். நாம ஆபீஸ் போனதும் முன்பக்க கேட்டையும், பின் பக்க கேட்டையும் பூட்டி சாவியை எடுத்துட்டு போகணும். அவ வீட்டுக்கு உள்ளே தான் இருக்கணும். அது தான் முறை.



அது சரி.. அவ தான் வீடு முழுசும் துடைச்சு வெக்கிறா. நீங்க என்னடான்னா வீட்டுக்கு வந்த உடனே காபி கேக்கறீங்க, பிரிட்ஜ்ல தண்ணி பாட்டில் இல்லேன்னா கத்தறீங்க, சன்னல் ஓரமா தூசு இருந்தா எகிறிக் குதிக்கிறீங்க. அவ சின்னப் பொண்ணு தானே. போன வருசம் வரை அவளுக்கு இப்படி வேலை செய்ய வேண்டி வரும்ன்னு தோணி இருக்குமா ? ஸ்கூல் பையை மாட்டிட்டு சந்தோசமா பிள்ளைங்க கூட சுத்திட்டு இருந்திருப்பா இல்லையா ? படிச்சு நல்ல வேலை வாங்கணும்ன்னு ஆசை இருந்திருக்கும் இல்லையா ? வளர்மதி அவளுக்காகப் பரிந்து பேசினாள்.



நான் இவ்வளவு சொன்னதுக்கு அப்புறமும், சரி அவ கிட்டே ஒரு வார்த்தை கேப்போம்ன்னு தோணலை இல்லையா உனக்கு ? எனக்கு அட்வைஸ் பண்றதும், என்னை குற்றம் சொல்றதுமே உனக்கு வேலையாப் போச்சு. சரி போகட்டும். இன்னிக்கு ஐநூறு, நாளைக்கு ஆயிரம், அப்புறம் ஒருநாள் யாரும் இல்லாத நேரமா பார்த்து வீட்டைத் தொடச்சு எடுத்துட்டு போயிடுவா. அப்போதான் உனக்குப் புரியும் நான் சொல்றது. கண்ணன் சொல்லிவிட்டு சோபாவில் சாய்ந்தான்.



உள்ளே சமையலறையில் நின்றுகொண்டு இவர்களுடைய உரையாடலை எல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த ரமா வால் அழுகையைக் கட்டுப் படுத்த முடியவில்லை. வீட்டின் பின்புறம் சென்று சுவரில் முகத்தைச் சாய்த்துக் கொண்டாள். மூச்சுக்கு முன்னூறு தரம் கேட்பவர்களிடமெல்லாம் தன்னுடைய ஐயாவைப் பற்றிப் பெருமையாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் என்னையா சந்தேகப் படுகிறார்கள் ? வீட்டில் என்னை ஒரு தங்கையைப் போல பார்த்துக் கொள்கிறார்கள் என்று அம்மாவிடம் ஆனந்தக் கண்ணீரோடு சொல்வேனே எல்லாம் பொய்யா ? நான் வேலைக்காரி தானா எப்போதுமே ? அவர்களிடம் அன்பாகப் பழகினால் அது எல்லை மீறுவதா ? ரமா தலையைக் குனிந்து நின்று அழுதாள்.



அவளுடைய மனசுக்குள் பள்ளி விட்டு வீட்டுக்கு வரும் சாயங்கால நேரமும், தம்பிகளோடு அரட்டையடித்து, கிடைப்பதை உண்டு கதை பேசி கிண்டலடிக்கும் தருணங்களும் வந்து நிறைந்தன. அம்மாவின் மடியில் தலை வைத்து அழவேண்டும் போலிருந்தது அவளுக்கு.



அம்மா என்ன செய்வாள் பாவம். ஆறு பிள்ளைகளை வளர்த்த வேண்டுமே. அம்மா சம்பாதித்தது இந்த பெரிய குடும்பம் தான். பொருளாதாரத்தை மறந்து விட்டுப் பார்த்தால் எந்த விதமான சந்தோசங்களுக்கும் குறைவில்லாத குடும்பம். பணம் மட்டும் இல்லாத வாழ்க்கை எவ்வளவு கஷ்டமானது. கடவுள் ஒரு பொட்டி நிறைய பணத்தை வீட்டுக்குள் கொண்டு வந்து தந்தால் எப்படி இருக்கும் ? ஸ்கூலுக்குப் போய் வந்து, சந்தோசமாக உண்டு விளையாடி இருந்திருக்கலாம். ரமாவின் மனதுக்குள் ஏதோதோ எண்ணங்கள் வந்து வந்து மோத அவள் கண்கள் நிற்காமல் வழிந்தன.



‘ரமா….’ வளர்மதி கூப்பிட்டாள்.



கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை அவசர அவசரமாய் துடைத்துக் கொண்டே வீட்டுக்குள் ஓடி வந்தாள் ரமா. ஹாலுக்குள் கால் வைக்கும்போது கூசியது. நான் இந்த இடத்துக்குத் தகுதியில்லாதவள் என்னும் எண்ணம் முதன் முறையாக அவளுக்குள் ஓடியது. அந்த எண்ணமே அவளுக்குள் இருந்த எல்லா சோகங்களையும் தூண்டி விட்டிருக்க வேண்டும். கண்கள் மீண்டும் கலங்கின.



‘நான்.. எடுக்கலேம்மா…’ அதற்குமேல் அவளால் பேசமுடியவில்லை. தேம்பித் தேம்பி அழ ஆரம்பித்தாள்.



வளர்மதி திடுக்கிட்டாள். இந்தக் காட்சியை எதிர்பார்க்காத கண்ணனும் ஒருவினாடி திகைத்தான்.



ஏய்.. ஏன் அழறே. இப்போ யார் உன்கிட்டே என்ன கேட்டாங்கன்னு அழறே. டீ போடணும் அதுக்காகத் தான் கூப்பிட்டேன். அழாதே. அவங்க ஏதோ வேலை நெருக்கடியில வந்திருப்பாங்க அதனால ஏதாச்சும் சொல்லுவாங்க. நீ அதையெல்லாம் பெருசா எடுத்துக்காதே. ஆமா… உன் அக்காவுக்கு ஒரு மாப்பிள்ளை பார்த்தாங்களே என்ன ஆச்சு ? பேச்சை திசை திருப்பும் நோக்கில் கேட்டாள் வளர்மதி.



‘அவங்க பத்தாயிரம் ரூபா கேட்டாங்க. அவ்வளவு பணம் அம்மா கிட்டே இல்லை. அதனால ….’ ரமா நிறுத்தினாள்.



‘அதனால….’



‘அக்கா.. ஒருத்தர் கூட போயிட்டாங்க…’ ரமா தலைகுனிந்தாள்.



‘ஐயோ. அம்மா என்ன சொன்னாங்க ?’



‘அம்மா தான் ஓடிப் போக சொன்னாங்க. நம்ம கிட்டே பணம் இல்லேம்மா. உன்னை நல்ல ஒரு இடத்துல கட்டி கொடுக்க வசதியில்லாதவளாயிட்டேன். அதனால போயிடுன்னு சொன்னாங்க..’ ரமாவின் கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர்.



வளர்மதியும், கண்ணனும் அதிர்ந்து போனார்கள். அந்த அம்மா இப்படி ஒரு முடிவெடுக்க எவ்வளவு வருத்தப்பட்டிருப்பார்கள், எவ்வளவு அழுதிருப்பார்கள் என்பதை நினைக்க நினைக்க கண்ணன் நிலைகுலைந்தான்.



‘சரி.. நீ போய் ரெண்டு டீ போடு’ வளர்மதி சொல்லி விட்டு சோபாவில் அமர்ந்ததும் காலிங்பெல் அழைத்தது.



கண்ணன் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தான்.



வெளியே கார்பெண்டர் பாலாஜி.



பாலாஜியைப் பார்த்ததும் தான் கண்ணனின் மனசுக்குள் சட்டென்று நெருப்புப் பொறி ஒன்று விழுந்தது. அந்த ஐநூறு ரூபாய் இவருக்குத் தானே கொடுத்தேன் காலையில் ! நெருப்பை மிதித்து விட்டது போலாயிற்று கண்ணனுக்கு. மிகப்பெரிய தவறு செய்து விட்ட உணர்வில் தலையை ஆட்டினான். பாலாஜி கையில் கொண்டு வந்திருந்த பில்லை கண்ணனின் கையில் கொடுத்துவிட்டு நகர்ந்தான்.



உள்ளே வந்த கண்ணனுக்குள் குற்ற உணர்வு தலைதூக்கியது. கொஞ்சம் நிதானமாய் யோசித்திருக்கலாம். அல்லது அவசரப்பட்டு வார்த்தைகளைக் கொட்டாமலாவது இருந்திருக்கலாம். தனக்குக் கீழே இருப்பவர்களை மரியாதையுடன் அணுகும் மனநிலை ஏன் எனக்கு இல்லாமல் போய்விட்டது ? பணம் இல்லாதவர்கள் எல்லாம் திருடர்கள் என்னும் முட்டாள்தனமான எண்ணம் ஏன் எனக்குள் எழுந்தது ? நம்பிக்கையின்மையில் உழலும் நானல்லவா கேவலமானவன்.



கண்ணனின் குழப்பமான உடல் அசைவுகளைக் கவனித்த வளர்மதி கேட்டாள், ‘என்னங்க ஆச்சு ? ஒரு ஐநூறு ரூபாய்க்கா இப்படி யோசிக்கிறீங்க ? வேணும்ன்னா ரமாவை வேலையை விட்டு அனுப்பிடலாம்’



வேண்டாம்…வேண்டாம். பாவம் சின்னப் பொண்ணு. ஏதேதோ பேசிட்டேன். வழக்கம் போலவே தப்பு எம்மேல தான். ஏன் தான் இப்படி எல்லா விஷயங்களையும் மறந்து தொலைக்கிறேனோ ? கண்ணன் இரண்டு கைகளையும் பிணைத்து பின்னந்தலையில் வைத்து அழுத்தினான்.



என்ன சொல்றீங்க.



கார்ப்பெண்டருக்கு நான் தான் காலைல அந்த ஐநூறு ரூபாயைக் குடுத்தேன். கண்ணன் மெதுவாகச் சொல்ல வளர்மதி புன்னகைத்தாள்.



அதான் நான் அப்பவே சொன்னேன். கேட்டீங்களா ? சரி.. பணக் கவலை தீர்ந்திடுச்சு இல்லே ?



புதுக் கவலை வந்திருக்கு மதி. நான் ரமாவை அப்படி திட்டியிருக்கக் கூடாது. அவ சந்தோசமா வீட்டுக்குள்ள ஓடியாடிட்டிருந்தா. அவளை ரொம்பவே தப்பா சொல்லிட்டேன். அதான் எனக்கு இப்போ கவலையாயிருக்கு. கண்ணன் மெதுவாய் சொல்லி முடிக்கவும் ரமா இரண்டு டம்ளர்களில் டீயுடன் அவர்கள் முன்னால் வந்து நின்றாள்.



‘வா ரமா.. இங்க வந்து உட்காரு..’ கண்ணன் அழைத்தான்.



ரமா அமைதியாக நின்றாள்.



‘ரமா.. என்னை மன்னிச்சுடு. நான் தான் அந்த பணத்தை நம்ம பாலாஜி கிட்டே குடுத்திட்டேன். ஆபீஸ் போற பரபரப்புல அதை மறந்தே போயிட்டேன். அதை மறந்துட்டு உன்னை ஏதேதோ பேசிட்டேன். என்னை மன்னிச்சுடு.’ கண்ணன் சொன்னதும் பதறினாள் ரமா.



‘என்னய்யா இப்படியெல்லாம் பேசறீங்க.. நீங்க என்னை திட்டலாம்…’ ரமா உடைந்த குரலில் சொன்னாள்.



‘ஐயான்னு கூப்பிடாதே ரமா. இனிமே என்னை அண்ணா ந்னே கூப்பிடு. இதை உன் வீடு மாதிரி நினைச்சுக்கோ. இனிமே எந்த சந்தர்ப்பத்துலயும் நான் உன்னை சந்தேகப் பட மாட்டேன்.’ ஒரு வேலைக்காரச் சிறுமியிடம் பேசுகிறோம் என்றெல்லாம் நினைக்காமல் மனசு திறந்து அமைதியாக தவறை முழுவதுமாய் ஒப்புக்கொண்ட மனநிலையில் பேசினான் கண்ணன்.



நீங்க எப்பவுமே இப்படிதான். அந்த எல்லை இல்லேன்னா இந்த எல்லை. இரண்டு எக்ஸ்ட்டிரீம் மெண்டாலிடி. கன்னா பின்னான்னு திட்டறது, தப்புன்னு தெரிஞ்சா மொத்தமா சரண்டர் ஆகிடது. சொல்லிய வளர்மதி சிரித்தாள்.



‘ஆரம்பிச்சுட்டியா உன்னோட வேலையை’ கண்ணன் சொல்ல, ரமா சற்று முன் நடந்த சண்டையை முழுவதும் மறந்து விட்டு புன்னகைத்தாள்









Powered by ScribeFire.

துரைப்பாண்டி

0 Comments
திரு பால பாரதி அவர்களின் வலைப் பதிவில் இருந்து படித்த கதை, படிக்கும் போதே கண்களின் ஓரத்தில் கண்ணீர் அரும்பி விட்ட் கதை



இது கதையல்ல! ஆனால் அந்த வடிவத்தில் சொல்லப்பட்ட முயற்சி!

என்வாழ்வில் நான் சந்தித்த மனிதர்களில் அடி மனதில் படிந்துபோயிருப்பவர்களில்… இந்த துரைப்பாண்டியும் ஒருவன். எதிர்ப்படும் எல்லா பணியிடச் சிறுவர்களுக்குள்ளும் ஒவ்வொரு விதத்தில் அவனை நான் பார்த்து வருகிறேன். இனி.. நீங்களும் அவனைத் தேடலாம். என்னைப்போலவே!

————————————

அன்று வீடு மாற்றியாக வேண்டிய நாள். அதனால் எல்லா பொருட்களையும் அட்டைப் பெட்டிகளில் அடுக்கிக் கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு டைரிக்குள் இருந்து சில கடிதங்கள் விழுந்தன. அவற்றை எடுத்துப் பார்த்தேன். ஒன்று என் அம்மா அனுப்பிய பழைய கடிதம். நான் மஞ்சள் காமாலையால் பாதிக்கப்பட்டு, மும்பையில் படுக்கையில் விழுந்தபோது, ஊருக்கே வந்துவிடும்படி அன்பொழுக கேட்டுக்கொண்ட கடிதம். அம்மா அதிகம் படிக்காதவள். ஆனாலும் அவளின் கையெழுத்து குண்டுகுண்டாக அழகாய் இருக்கும். பழைய தமிழில் இருந்த எழுத்துக்களை மீண்டும் படித்தபோது, தாய் மேலான காதல் இன்னும் அதிகமானது. இன்னொன்றும் அம்மாவுக்கான கடிதம் தான், எழுதியவன் நான். ஆனால் என் அம்மாவுக்கு அல்ல! அது துரைப்பாண்டியின் அம்மாவுக்கான கடிதம்.

துரைப்பாண்டி. உங்களில் பலரும் கூட இவனைப் பார்த்திருக்க கூடும். பதினோரு வயது நிரம்பியவன்(1999-ல்). கட்டையான உருவம், மெலிந்த தேகம், ஏக்கம் வழியும் கண்களுடையவன். பெரிய அலுமினியப்பாத்திரத்தில் இட்லிகளைச் சுமந்து விற்பனை செய்பவன். நான் அவனை முதலில் பார்த்தது மாகிம் தொடர்வண்டி நிலையத்தின் அருகில். பால் முகம் மாறா அவனது பருவமும்,உருவமும் என்னை ஏதோ செய்ய… அவனை அழைத்தேன். அருகில் வந்தவன் நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

“க்யா சையே…?” என்றன்.

“அடேய்.. நா தமிழ்காரண்டா…”

“என்ன வேணும்ண்ணே… இட்லியா.. தோசயா?”

“அதெல்லாம் இருக்கட்டும்.. ஓம் பேரென்னப்பா..?”

‘என்னத்துக்கு கேக்குறீங்க?’

“சும்மாத்தான்… சொல்லேன்..”

‘தொறப்பாண்டி’

“எந்த ஊரூப்பா…?”

‘சும்மா.. தொணத்தொணங்காதண்ணே…யாவரத்துக்கு போவனும்..’ என்று நழுவப்பார்த்தவனைத் தடுத்து, ‘ரெண்டு ரூவாயிக்கு இட்லி கொடு’ என்றேன்.

வழவழப்பான ஆங்கிலப் பத்திரிக்கையின் இரண்டு காகிதத்தை ஒன்றன் மீது ஒன்றாய் வைத்து, இட்லிவைத்து, சட்டினியையும் சாம்பாரையும் ஒன்றாய் ஊற்றி நீட்டினான். அதுவரை அப்படி சாப்பிட்டதில்லை நான். அவனிடம் பேச வேண்டுமென்பதற்காக… தோளில் கிடந்த பையை சரி செய்தபடி, இரு கையாலும் பெற்று கொண்டேன்.

இட்லி காகிதத்தை இடது கைக்குள் அடக்கி, வலது கையால் ஒரு இட்லியை விண்டு வாயில் போட்டபடியே கேட்டேன்.

“ம்… இப்போ சொல்லு?”

‘மதுர..’

“மதுரயில..”

‘மேலூருக்கு பக்கம்’

“அதா(ன்) எங்க…”

‘என்னத்துக்கு இவ்ளோ கேக்குறீங்க… நீங்க ஆரூ?’ என்றன் சற்றே எரிச்சலுடன்.

”அடேய்ய்ய்… நானும் மதுரக்காரந்தா(ன்)… இங்கென ஒரு பத்திரிக்கையில வேல பாக்குறேன்.”

‘பத்திரிக்கையினா…’

“பேப்பர்ரா.. நீயூஸ் பேப்பர்! நம்ம ஊரூல தந்தி பேப்பர் வரும்ல… அது மாதிரி…”

பேப்பர் காரைய்ங்களா நீங்க… அய்யய்யோ… ஆள விடுன்னே… எங்க சேட்டு யாரு கூடயும் பேசக்கூடாதுன்னு சொல்லி இருக்காரு! சீக்கரம் துண்ணுட்டு காசு காசு கொடுத்துரூங்க.. நா போயிறேன்’ என்றபடி வேறு பக்கம் பார்க்கத் தொடங்கினான்.

“தொரப்பாண்டி.. உன்னய பத்தியெல்லாம் எழுத மாட்டேண்டா… எழுதினாலும் எங்க எடிட்டர் போட மாட்டார்… சும்மா தாண்டா கேட்டேன்.”

‘எடிட்டர்னா…?’

“ம்… எனக்கு சேட்டு மாதிரி..! அத வுடு தெனம் இங்கிட்டுதா வருவியா..?”

‘ஆமா… என்னத்துக்கு கேக்குறீங்க…’

“தெனம் இட்லி திண்ணலாம்னு தான்”

காலியான காகிதத்தை கசக்கி வீசிவிட்டு, அவனிடமே… வேறு காகிதம் வாங்கி… கைகளைத் துடைத்துகொண்டேன். காசை வாங்கிக்கொண்டவன் பாத்திரத்தைத் தலைக்கு ஏற்றி… சிட்டாய்ப் பறந்து விட்டான். அதன்பின் அவனிடம் ரோட்டு ஓரத்திலேயே இட்லி சாப்பிடுவது வழக்கமாகி விட்டது. நான்கு மாதங்கள் தொடர்ந்து அவனிடம் சாப்பிடத் தொடங்கியதில் நெருக்கமானவனாகிப் போனேன் அவனுக்கு.

வீடியோ தியேட்டர்களில் பார்த்த புதுப்படம், டிக்கெட் பரிசோதகரிடம் மாட்டியது, சாப்பிட்டு விட்டு காசு கொடுக்காத போலீஸ்காரர்கள், தலையைத் தட்டி பாக்கெட்டைக் காலி செய்த மராட்டியர்கள் என்று பேச ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் அவனுக்கிருந்தது. ஆனால் அவற்றை காது கொடுத்து கேட்க அவனுக்கு நான் மட்டுமே இருந்தேன்.

வாரவிடுமுறையான ஞாயிற்றுக்கிழமை மட்டும் அவனைச் சந்திப்பது கிடையாது. மற்ற நாட்களில் எனக்காக அவனோ.., அவனுக்காக நானோ காத்திருந்து சந்தித்து விட்டுப் போவது வாடிக்கையாகியிருந்தது. சந்தித்ததும் அருகிலிருக்கும் தேனீர்கடைக்கு போய் தேனீர் குடிப்பதும் எங்களது வாடிக்கையாகியிருந்தது. அந்த ’பையா’க்காரனின் கடை எங்களது மீட்டிங் பாய்ண்ட் ஆனது. சந்திக்க முடியாத தருணங்களில் கடைக்காரனிடம் செய்தி சொல்லிப் போவோம்.

எப்போதும் அவன் பேசும் போது அவனது கண்கள் இங்குமங்குமாய் அலை பாய்ந்து கொண்டே தானிருக்கும். ஒரு முறை காரணம் கேட்டதற்கு, “எங்க சேட்டு கிட்ட எட்டு பசங்க இருக்காய்ங்கண்னே… நா இப்டி ஒங்க கூட பேசுறத பாத்துப்புட்டா… அவருகிட்ட சொல்லீடுவாய்ங்கண்னே…அதா சுத்தி முத்தி பாக்க வேண்டியதாயிருக்கு..”என்றான்.

வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் தன் குடும்பத்தைபத்திச் சொல்லுவான்… கூலி வேலை பார்த்து வந்த அப்பாவின் மரணத்திற்குபின் அம்மா கூலி வேலைக்கு போய்வருவதை… அக்காவைத் தாய்மாமனுக்கு மணம்முடித்து கொடுத்ததை.. மூன்றாவது படிக்கும் தங்கையை நன்கு படிக்க வைக்க வேண்டுமென்ற தனது கனவு பற்றி… என எல்லா கதைகளையும் சொல்லுவான். அக்காவின் திருமணத்திற்கு கடன் கொடுத்த தூரத்து உறவுனர் மூலமே மும்பைக்கு அழைத்து வரப்பட்டிருந்தான். சம்பளம் எவ்வளவு என்பதே தெரியாமல் தினம் பதினாறு முதல் பதினெட்டு மணி நேரம் வேலை பார்த்து வந்தான். வீட்டுக்கடன் தன்னுடைய வேலை மூலம் அடைபட்டு வருவதாகவும் சொன்னான். ஐந்தாவதுடன் தனது படிப்பு நின்று போனது குறித்து அதிகம் கவலை இல்லை அவனிடம். ஆனால்… பள்ளி நண்பர்கள், உறவுக்காரர்களின் பிரிவு, தெருவில் விளையாடுவது என்பது போன்றவற்றை இழந்ததில் ஏக வருத்தமுண்டு அவனுக்கு. அது பற்றிச் சொல்லும்போதே அவனது ஏக்கம் கண்களின் வழி நீராய் வழிந்தோடும்.

ஒரு சனிக்கிழமை தாமதமாய்ப் போய் சேர்ந்ததினால் துரைப்பாண்டியை சந்திக்க முடியாமல் போனது. தேனீர்க்கடை’பையா’விடம் மறுநாள் கண்டிப்பாய் சந்திக்கும் வரும்படி சொல்லி இருந்தான்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை அவனை சந்திக்க காலையிலேயே கிளம்பினேன். எனக்காகக் காத்திருந்தான். என்னைப்பர்த்ததும் அவனது முகத்தில் மகிழ்ச்சி ரேகைகள் பரவத்தொடங்கின.

“அப்படி என்னப்பூ… அவசரம் சண்டே வரச்சொல்லியிருக்க..?”

சில நிமிட மவுனத்திற்குப் பின் தழுதழுத்த குரலில் சொன்னான்… ‘நா… ஊருக்கு…போறேண்னே…’

“ஏண்டா..?” என்றதுமே… பொலபொலவென அழுது விட்டான். அழுது முடிக்கட்டுமென காத்திருந்தேன். விசும்பியபடி.. அவனே தொடர்ந்தான்… ‘ரொம்ப அடிக்கிறாய்ங்கண்னே… முந்தா நாத்து கூட சூடு வெச்சுட்டாய்ங்கண்னே…’ என்று தேம்பியவை தேற்றினேன்.

“நா டிக்கெட்டு எடுத்து தரவாடா…”

“ம்…ஹூம்… வேணாம்னே…. ஆத்தாலுக்கு லெட்டர் போட்டா… மாமா வந்து கூட்டிகிட்டு போயிருவாருண்னே…நீங்க லெட்டர் எழுதித்தாங்க போதும்…” என்றான் கண்களை துடைத்தபடி… எங்கள் பேச்சின் பொருள் புரியாவிட்டாலும்.. துரைப்பாண்டியின் துயரத்தை உணர்ந்தவன் போல, ரெண்டு தேனீர் கிளாஸை நீட்டினான் கடைக்காரன். நாங்கள் எடுத்துக்கொண்டதும்… துரைப்பாண்டியின் தலையில் தடவிக்கொடுத்தபடி உள்ளே போய் விட்டான். தோள்பையைத் திறந்து வெள்ளைக் காகிதத்தை எடுத்து… அவன் சொல்லச் சொல்ல… எனக்கு என்னவோ செய்தது. அழுது விடக்கூடாது. அது அவனையும் பாதிக்கும் என்பதால் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, அவனது வார்த்தைகளை எழுத்துக்களாக உருமாற்றினேன்..!

அன்புள்ள ஆத்தவுக்கு..

பாண்டி எழுதுவது! எப்டி ஆரம்பிக்கிறதுனே தெரியல… அன்னக்கிளி பாப்பா எப்டி இருக்கு? ஸ்கூலுக்கு போவுதா? அக்காவும், மாமாவும் நம்ம வூட்டுக்கெல்லாம் வாராகளா…

ஆத்தா… எனக்கு இங்கென இருக்கவே பிடிக்கல.. ராவுல படுக்க லேட்டாவுது ரவைக்கு வெரசா எழ வேண்டி இருக்கு.. அவனவ(ன்) பொற மண்டையில தா தட்டுறாய்ங்க..! எல்லாத்தையும் விட நா சின்னவனா இருக்குறதுநாள என்னையவே அதிகமா வேல வாங்குறாய்ங்க…

ஏ..ஆத்தா.. கடனே வாங்காம நாமொல்லாம் வாழ முடியாதா…? சித்தப்பூன்னு சொல்லித்தானே.. இவரு கூட இவரு கூட அனுப்பிச்ச.. இங்கன அவர எல்லோருமே ‘சேட்டு’ன்னு தா சொல்லுறேம்… சின்னமாவும் சரியில்ல..எப்பவும் வஞ்சுகிட்டே இருக்குது… ரெண்டு நாளக்கி முந்தி ரவைக்கு எழ லேட்டாகிடுச்சுன்னு சூடு வச்சுட்டய்ங்க..!

வேணாந்தா…இந்த ஊரு வேணா…

நம்ம ஊருக்கு வரணும்போல இருக்குது… மாமாவை அனுப்பிச்சி..என்னய..கூட்டிக்க ஆத்தா… இனி நா ஓங்கிட்ட சுடு சோறு கேக்க மாட்டேன்… பாலு மாமா பட்டறய்க்கே போறேன்… நீ எது ஊத்தினாலும் அதையே குடிக்கிறேந்தா.. என்னைய கூட்டிக்க..ஆத்தா…

அன்னக்கிளி பாப்பா, அக்கா, மாமா, உன்னையனுட்டு..எல்லாத்தையும் பாக்க ஆச ஆசயா இருக்குத்தா… என்னய கூப்பிட்டுக்கத்தா…’’

அன்பு மகன்

துரைப்பாண்டி

எழுதி முடித்ததும் வாசித்து காட்டினேன். முகத்தில் சற்று தெளிவு தெரிந்தது…தான் எப்படியும் மீட்கப்பட்டு விடுவோம் என்ற நம்பிக்கை அவன் கண்களில் தெரிந்தது.

“முகவரிய.. அதா… அட்ரஸ..சொல்றா தம்பீ”

‘ம்.. அம்மா பேரு நம்புத்தாய்ண்னே…’ என்று அவன் ஆரம்பிக்கும் போதே… ‘இங்கன என்னடா பண்ற…?’ என்று வந்து நின்றான் பதினெட்டு வயதில் ஓர் இளைஞன். அவன் தலையிலும் இட்லி பாத்திரமிருந்தது. அவனைப் பார்த்ததும் உதறல் எடுத்தது… துரைப்பாண்டிக்கு…, ‘இவரு மதுரக்காரர்ணே… தெனம் எங்கிட்ட தா சாப்பிடுவாரு… அதா…. பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்… அப்ப..வரேன் சார்..’ என்றபடியே இட்லி பாத்திரத்தோடு கிளம்பி, அந்த இளைஞனோடு நடக்கத்தொடங்கினான். அவனோ… என்னை விசித்திரமாய் பார்த்தபடியே.. போனான்.

அன்றுதான் துரைப்பாண்டியை கடைசியாக பார்த்தது. அதன்பின் சந்திக்கவேயில்லை. அவனது அம்மாவுக்காக எழுதிய கடிதமும் சேரும் முகவரியற்று.. என்னிடமே இருக்கிறது. ‘’இப்போது… எப்படி(?) இருப்பான்..? ‘’ என்ற கேள்வி மட்டும் இன்றும் குடைந்து கொண்டே இருக்கிறது என்னுள்.







Powered by ScribeFire.